ik stroom nog steeds

Ik heb
17 jaar lang met dezelfde stam felle en tedere krijgers gedanst in Sausalito, CA.
Ik ben haveloos verschenen en tot op het bot gekauwd.
Ik ben gloeiend als een elektrische paling verschenen.
Ik ben altijd verwelkomd in deze cirkel,
geweven in deze Keltische knoop van dansers,
die komen om te openen en
naar zichzelf en elkaar te luisteren ,
in een taal voor woorden.

Hoe wil mijn lichaam bewegen als ik het niet vertel hoe?
Waar wil mijn lichaam me mee naartoe nemen en wat wil het me laten zien
wanneer ik genoeg hoor om naar zijn vorm te luisteren,
rustig genoeg in mezelf om zijn kaart te volgen,
wakker genoeg om te kiezen het pad niet te kennen
en nieuwsgierig genoeg om
een moment van ontmoeting met mezelf en anderen
op een nieuw terrein willen ervaren .

Waar, als ik het geheel van mezelf opneem
en alles loslaat wat ik weet,
kan ik een moment ervaren
waarin ik wordt gedanst door iets dat groter is
dan alles wat ik zou kunnen bedenken,
voel ik mezelf als een deel van deze droom,
en weet, dat samen ,
we zijn groter
dan de som
van ons individuele zelf.

Kom dansen, mijn vrienden,
of je nu in het bos wandelt, of zingt aan zee,
in de rivier zwemt, of droomt in de woestijn,
's nachts door de straten van de stad slentert,
of in stilte
in je eigen baai zit,
worstelt of walsen
met je demonen,

kom dansen;
weet dat we allemaal deel uitmaken van deze droom,
terwijl we in en uit elkaars banen weven,
in helixen van schaduw en licht,
elkaar in het midden ontmoeten,
onszelf en elkaar vinden
in de reflecties die we onthullen
bij elke nieuwe stap.

***
Mijn voeten komen
op de houten vloer aan,
de textuur
tegen de zachte huid
van mijn zolen
brengt me naar de tempel.

Rauw en heilig
deze houten grond,
waar de mensen van mijn stam
zich op zondagmorgen vroeg verzamelen
om hun zweet en tranen aan te bieden.

Dansen het allemaal uit.
Alles dansen erin.

Wrijf de vloer
en zichzelf
en elkaar
naar een hoge glans.

Ochtendzon
zingt een lied
van de viering
door het open raam.
Ik drink het als een elixer in mijn cellen.
Noten van licht
verblinden mijn oog
totdat ik oplost glinsterende,
mijn hart gesmolten.

***
Het tij keert zich om
en mijn buik scheurt open
voor de oorlog vanbinnen
naar het kerkhof,
waar de lichamen van de doden
nog steeds uiteenvallen.

Ik dans over hun botten,
zoals Shiva
hun stoffelijk overschot verpulvert
tot wat overblijft
, terug in de aarde verandert,

van waaruit ik mezelf herrees.
Een heldergroen-eyed zaadlob
een kleine twee-bladige spruit
die zijn handen
in gebed
tot het licht opheft .

Mijn tenen drukken nieuwe zaden
de aarde in en
verankeren hun machtige zielen.

Hart van mij,
jij met meerdere venturen
met een conga-drum
die het ritme
van mijn leven vasthoudt ,

terwijl mijn heupen figuur-achten
in de lucht maken,
een oneindig aantal geometrische
vruchten in mijn baarmoeder,
schud ik
in een driftbui en
sneed mijn rand
tussen ja en nee.

Ik stroom
in getijden
van in en uit
mijn zout-rivier bloed,
mijn tranen en zweet, 
druipend als regen.

*************************************************************************

With highest regards and respect...
Copyright © By Marianne...